امام محمد باقر (ع) پنجمین آفتابی است که بر افق امامت، جاودانه

درخشید.

زندگیش سراسر دانش و ارزش بود، از این رو باقر العلوم نامیده شد، یعنی

شکافنده دشواریهای دانش و گشاینده پیچیدگی های معرفت....


آری، همه وجودش گستره دانش بود و انتشار آن، امویان را به خاطر

کوردلی و ناتوانی شان در فهم و ادراک، به ستوه آورده بود. کرامت به تیره

بختان جاهل عرضه می کرد تا شاید از طوفان غفلت، به ساحلِ رستگاری

برسند.

امام محمد باقر علیه السلام همواره به یاد پروردگار خویش بود. با مردم

زندگی می کرد، امّا این امر او را از ذکر خدا باز نمی داشت. فرزند

بزرگوارش امام جعفر صادق علیه السلام در وصف پدرش چنین می فرماید:


پدرم بسیار ذکر خدا می گفت. من با او می رفتم، و او ذکر خدا می گفت.

با او غذا می خوردم و او ذکر خدا می گفت. با مردم سخن می گفت، امّا

این امر او را از ذکر خدا باز نمی داشت.

ای تو سیراب از سرچشمه کلام خداوند! دانش، از نام تو آوازه گرفت.

ای اَبَرمردِ دانش و ای شکوه فرهنگ، تو در زمانه ای که ابرهای سیاه،

سایه تردید می گستردند، خورشیدوار تابیدی تا بذرهای یقین جوانه زند و

یخ های یأس و تردید آب شود.

ای امانت دارِ رسالت توحید و وارث تعلیمات محمدی و علوی، اینک خیل

قاصدک ها را بدرقه سلامی می کنیم که پیامبر(ص) بر تو فرستاد. سلام

ما را نیز پذیرا باش.

السلام علیک یا محمدبن علی الباقر(ع)



تاريخ : ۱۳٩٤/۱/۳۱ | ۱:۳٦ ‎ب.ظ | نویسنده : mehrimah | نظرات ()